முள்ளிவாய்க்கால் கஞ்சி : ஓர் இனத்தின் கண்ணீரும் அறப்போராட்டமும்

ஈழத் தமிழினத்தின் வரலாற்றில் மே மாதம் என்பது வெறும் நாற்காட்டியின் பக்கமல்ல; அது ஆறாத வடுக்களின் நினைவூட்டல். 2009-ஆம் ஆண்டு முள்ளிவாய்க்கால் மண்ணில் எமது உறவுகள் கொத்துக் கொத்தாகக் கொன்று குவிக்கப்பட்டதன் 17-ஆம் ஆண்டு நினைவேந்தல் வாரம் உணர்வுபூர்வமாகக் கடைப்பிடிக்கப்படுகிறது. இந்த வாரத்தில் தாயகமெங்கும் விநியோகிக்கப்படும் ‘முள்ளிவாய்க்கால் கஞ்சி’ என்பது வெறும் உணவுப் பண்டமல்ல; அது ஓர் இனத்தின் கூட்டுத்துயரினதும், சிதைக்கப்பட்ட வாழ்வினதும் குறியீடாகும்.

முள்ளிவாய்க்கால் கஞ்சி என்பது எதைக் குறிக்கிறது? இறுதி யுத்தத்தின் கோரப்பிடியில் சிக்கி, சர்வதேசத்தால் கைவிடப்பட்ட நிலையில், ஆகாயத்திலிருந்து விழுந்த குண்டுகளுக்கும், நாலாபுறமும் சூழ்ந்த எறிகணை வீச்சுகளுக்கும் மத்தியில் எமது மக்கள் ஒரு வாய் சோற்றுக்காக ஏங்கியபோது கிடைத்த ஒரே வடிகால் அது.

அரிசியும் உப்பும் இன்றி, உயிர் பிழைப்பதற்காக மக்கள் அருந்திய அந்தப் ‘பாற்பொழுதான’ கஞ்சி, இன்று ஒரு புனிதமான வழிபாட்டு அடையாளமாக மாறியிருக்கிறது. அந்த வல்வலிகளைத் தற்கால இளைய தலைமுறைக்குக் கடத்துவதும், பட்டினிப் போரால் ஓர் இனம் எவ்வாறு நசுக்கப்பட்டது என்பதை உலகுக்கு உரக்கச் சொல்வதுமே இந்தக் கஞ்சி வாரத்தின் நோக்கமாகும்.

துரதிர்ஷ்டவசமாக, இன்றும் அந்த வலிகளை வெளிப்படுத்துவதற்குப் பல தடைகள் உள்ளன. தங்களின் உறவுகளை நினைவுகூர்வதையும், கஞ்சி வழங்குவதையும் கூட அச்சுறுத்தலாகப் பார்க்கும் மனோபாவம் ஆட்சியாளர்களிடம் மாறவில்லை. ஆனால், அறவழிப்பட்ட நினைவுறுத்தல் என்பது ஒரு மக்களின் அடிப்படை உரிமை. முள்ளிவாய்க்கால் கஞ்சி வழங்கும் இடங்கள் என்பது அரசியல் மேடைகள் அல்ல; அவை மனிதாபிமானத்தின் சங்கமங்கள்.

தாயகச் செயலணி அறைகூவல் விடுத்துள்ளதைப் போல, இந்த நினைவு வாரத்தில் நாம் களியாட்ட நிகழ்வுகளையும், ஆரவாரங்களையும் தவிர்த்து அமைதி காப்பது அவசியமாகும். விளையாட்டுகளும், கொண்டாட்டங்களும் எமது வாழ்வின் அங்கமாக இருந்தாலும், மே 18 வரையிலான நாட்கள் மௌனத்தினதும், பிரார்த்தனையினதும் நாட்களாக அமைய வேண்டும்.

இறுதி யுத்தத்தில் மருந்தின்றியும், உணவின்றியும் உயிரிழந்த பல்லாயிரக்கணக்கான ஆன்மாக்களுக்கு நாம் செய்யும் உண்மையான அஞ்சலி, அவர்கள் பட்ட துயரத்தை மறக்காமல் இருப்பதே. எனவே, ஒவ்வொரு இல்லத்திலும், ஒவ்வொரு வீதியிலும் முள்ளிவாய்க்கால் கஞ்சியைப் பகிர்ந்து, எமது இனத்தின் ஒற்றுமையையும், நீதிக்கான தாகத்தையும் உலகிற்குப் பறைசாற்றுவோம். முள்ளிவாய்க்கால் என்பது ஒரு முடிவு அல்ல; அது தமிழினத்தின் உரிமைப் போராட்டத்திற்கான நீதிக்கான தேடலின் தொடக்கமாகும்.