அபிவிருத்தியின் இராணுவமயமாக்கல்

தெ. ஞாலசீர்த்திமீநிலங்கோ

 தலுக்குப் பிந்தைய இலங்கையின் கள-யதார்த்தம் என்பது, உலகளாவிய அனுபவங்களில் இருந்து வேறுபட்டதாக இருந்தது. 

பெரும்பாலும் மோதலுக்குப் பிந்தைய நாடுகளில், கிழக்கு திமோர், நேபாளம், வடக்கு அயர்லாந்து, குவாத்தமாலா மற்றும் எல் சால்வடார் போன்ற ஆயுத மோதல்களில் ஈடுபட்ட இராணுவத்திலிருந்து தங்களைத் தூர விலக்கிக் கொள்ளும் சிவில் அரசாங்கங்களால் புனரமைப்பு செயல்முறைகள் மேற்கொள்ளப்படுகின்றன.

 குவாத்தமாலாவில், பாரிய குற்றங்களுக்கு இராணுவம் மிகவும் பொறுப்பாக இருந்ததால், சமாதான முன்னெடுப்புகளின் முக்கிய அம்சம் ஒன்று இராணுவத்தை புனரமைப்பு செயல்முறைகளில் இருந்து விலக்கியது.

வடக்கு அயர்லாந்தில், 1995 இல் புனித வெள்ளி ஒப்பந்தத்திற்குப் பிறகு, பிரிட்டிஷ் இராணுவ முகாம்கள் அகற்றப்பட்டன. இலங்கையில் இவ்வாறு நிகழவில்லை. 

மேற்சொன்ன நாடுகளில் நடைபெற்றது போலன்றி இலங்கையில் ஒரு தரப்பின் முழுமையான அழிவின் வழி, இன்னொரு தரப்பு முழுமையான இராணுவ வெற்றி பெற்றது. மோதலின் முடிவு இலங்கை அரசின் முழுமையாக வெற்றியாகும்.

மோதலுக்குப் பிந்தைய எந்தவொரு செயன்முறையையும் தனது விருப்பப்படி செய்வதற்கான வாய்ப்பு இலங்கை அரசுக்கிருந்தது. 
இலங்கை அனுபவம் யாதெனில், போருக்குப் பிந்தைய மறுசீரமைப்பு செயல்முறையானது போரின் நோக்கங்களை செயல்படுத்துவதன் தொடர்ச்சியாகும்.

அதேவேளை அது புவிசார் அரசியல் மூலோபாய ஒருங்கிணைப்பும் அதன் இன்றியமையாத அங்கமான ஒற்றையாட்சி அரசைத் தக்கவைப்பதாகும்.
ஒற்றையாட்சி மற்றும் அதன் புவிசார் மூலோபாய செயலாற்றுகைக்கு அச்சுறுத்தலாகக் கருதப்பட்ட தமிழ் தேசியவாதத்தின் பல்வேறு சமூக அரசியல் பரிமாணங்களைக் குறிவைக்கும் பல அணுகுமுறைகளை போருக்குப் பிந்தைய அரசின் செயற்பாடுகள் கொண்டிருந்தன. 

இலங்கை அரசு, மேற்கத்திய நன்கொடை நாடுகள் மற்றும் சிங்கள சிவில் சமூகம் ஆகியவற்றால் ஊக்குவிக்கப்பட்ட போருக்குப் பிந்தைய காலத்தில் நல்லிணக்கம் பற்றிய உரையாடல் மிகவும் மேலாதிக்கம் செலுத்தியது.

உண்மையில், போர் இந்த நோக்கத்துடன் நடத்தப்படவில்லை. பிரதான சர்வதேச செயற்பாட்டாளர்கள் ஒற்றையாட்சி அரசை மீளப் பெற வேண்டும் என்ற ஒரே நோக்கத்துடன் பெரிதும் ஆதரவளித்தனர், ஆனால் சமாதானத்தை கட்டியெழுப்புதல் மற்றும் நல்லிணக்கத்தின் ஒரு பகுதியாக தமிழர்களுடன் தீவின் இறையாண்மையை பகிர்ந்து கொள்ளவில்லை.

எனவே, இலங்கை அரசு தனது நடவடிக்கையை மாற்றுவதற்கு தார்மீக, அரசியல் அல்லது சட்டரீதியான அழுத்தம் அல்லது கடப்பாடு எதுவும் இல்லை.

இந்த அடிப்படைகளைப் புரிந்து கொண்டாலே போருக்குப் பிந்தையஅபிவிருத்தியில் எவ்வாறு இராணுவம் முக்கிய பங்காற்றியது என்பதை விளங்கிக் கொள்ளவியலும்.
போருக்குப் பிந்தைய வளர்ச்சி-பாதுகாப்பு இணைப்பில் இரண்டு முக்கிய அம்சங்கள் உள்ளன. 

முதலாவது அம்சம் இரண்டு வகைப்பட்டதாக இருந்தது. பெரிய அளவிலான இராணுவமயமாக்கல், நிலம் மற்றும் வணிக மற்றும் பொருளாதார மதிப்பின் முக்கிய மையங்களைக் கையகப்படுத்துதல், சிவில் நிர்வாகத்தின் கட்டுப்பாடு, இராணுவத்தின் மீள்குடியேற்றம் மற்றும் புனர்வாழ்வு ஆகியவற்றின் மூலம் வடக்கு மற்றும் கிழக்கின் சமூகப் பொருளாதார வாழ்க்கையில் இராணுவத் தலையீடு மூலம் கட்டமைப்பு மாற்றங்கள் ஆகியன ஒருபுறமாக நடந்தன. 

மறுபுறம், இராணுவ மூலோபாய உள்கட்டமைப்பை கட்டியெழுப்புதல், பல்வேறு வகையான பொருளாதார நடவடிக்கைகளில் இராணுவ ஈடுபாடு, சிங்கள குடியேற்றங்களை நிறுவுதல் மற்றும் சிங்களம் புத்தமயமாக்கல் ஆகியன நடந்தன.

இரண்டாவது அம்சம், ஒற்றையாட்சி அரசின் கீழ் வெகுஜன அட்டூழியங்களால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் நீதியைப் பெறுமாறு கோரப்பட்ட மோதலின் அரசியல் மறுசீரமைப்பைச் திசைமாற்றுதல். 

குற்றவியல் நீதியானது, நாட்டில் உள்ள ஒரு தனித்துவமான மக்கள் குழுவிற்கு எதிரான முறையான மற்றும் ஒருங்கிணைந்த கட்டமைப்புத் தாக்குதலைக் காட்டிலும், பாரிய அட்டூழியங்களை தனிப்பட்ட மனித உரிமை மீறல்கள் அல்லது பிறழ்வுகள் என்று சித்தரிப்பதன் மூலம் அரசியல் நீதியை இழக்கிறது. 

மோதலின் முக்கிய அரசியல் காரணம் - ஒற்றையாட்சி அரசு - கேள்விக்கு உள்ளாக்கப்படவில்லை. புனரமைப்பு என்பது ஒரு வளர்ச்சி செயல்முறையாக மட்டுமல்ல, சமூக அரசியல் செயல்முறையாகவும் வரையறுக்கப்படுகிறது, இதன் மூலம் மனித உரிமைகள் என்ற உரையாடல், அரசியல் உள்ளடக்கம் இல்லாமல் குற்றவியல் நீதியாகக் குறைப்பதன் மூலம் தற்போதுள்ள அரச கட்டமைப்பின் கீழ் குறுகியதாக வரையறுக்கப்படுகிறது. 

இலங்கை அரசாங்கத்தின் கூற்றுப்படி, அத்தகைய குற்றவியல் நீதி செயல்முறை கூட ஒரு சுதந்திரமான சர்வதேச அமைப்பால் அல்ல, ஆனால் இலங்கை அரசின் கீழ் வரும் உள்ளூர் நீதிபதிகளால் வழிநடத்தப்படவேண்டும். 

இது குறித்து பிபிசிக்கு வழங்கிய நேர்காணலில், இலங்கை ஜனாதிபதி மகிந்த ராஜபக்க்ஷ, “இந்த விசாரணையானது உள்நாட்டிலும் உள்நாட்டிலும், நாட்டின் சட்டங்களை மீறாமல் இருக்க வேண்டும், மேலும் இது தொடர்பான நீதித்துறை மற்றும் பிற தொடர்புடைய அதிகாரிகளை நான் நம்புகிறேன். 

சர்வதேச சமூகம் அரசின் நலன்கள் குறித்து கவலைப்படத் தேவையில்லை” என்றார். அபிவிருத்தி மற்றும் மனித உரிமைகள் தொடர்பான இலங்கை அரசாங்கத்தின் அணுகுமுறையை அங்கீகரித்து, இலங்கைக்கு விஜயம் செய்த அமெரிக்க அரச திணைக்களத்தின் உயர் அதிகாரி ஒருவர், “உங்கள் நாட்டை மீளக் கட்டியெழுப்புவதற்கும், உங்கள் மக்களை நல்லிணக்கப்படுத்துவதற்கும் நீங்கள் பெற்ற வெற்றியானது, உலகெங்கிலும் ஒரு முன்மாதிரியாக இருக்கும். இந்த முயற்சியில் ஒரு பங்காளியாக இருப்பதில் அமெரிக்கா பெருமிதம் கொள்கிறது மற்றும் இலங்கையின் நட்பு நாடாக இருப்பதில் பெருமை கொள்கிறது”

என்று கருத்துரைத்தார். இந்தியா முதல் அமெரிக்கா வரையிலான உலகளாவிய அரங்காடிகள், ஆசிய அபிவிருத்தி வங்கி, ஐ.நா.வின் நிறுவனங்கள், உலக வங்கி, சர்வதேச நாணய நிதியம், அமெரிக்க உதவி நிறுவகம் - யுஎஸ்எயிட் போன்ற அரசுகளுக்கிடையேயான நன்கொடை நிறுவனங்களால் வெவ்வேறு காரணங்களுக்காக ஒற்றையாட்சி அமைப்பு பெரிதும் ஆதரிக்கப்பட்டது.

யாழில் வடக்கு குடாநாட்டில் ஒரு தமிழ் குடும்பத்திற்கு ஒரு சிப்பாய் என்ற வகையில் இராணுவ அடர்த்தி ஒன்று முதல் ஐந்து வரை இருந்தது. இந்த விகிதம் செச்சினியா, காஷ்மீர் மற்றும் பாக்தாத்தில் (அமெரிக்க படையெடுப்பிற்குப் பிறகு) இராணுவ-சிவிலியன் விகிதத்தை விட அதிகம். 

2012 ஆம் ஆண்டளவில் இலங்கை இராணுவத்தின் பத்தொன்பது பிரிவுகளில் பதினான்கு படைகள் வடக்கில் நிலைகொண்டிருந்தன. 2015 இல் போருக்குப் பின்னரான ஆட்சி மாற்றத்தின் பின்னரும் இந்த எண்ணிக்கையில் பாரிய மாற்றங்கள் நிகழவில்லை. 2015இல் ஆட்சிக்கு வந்த “நல்லாட்சி அரசாங்கம்”, பிராந்தியத்தில் இராணுவ பிரசன்னத்தை குறைக்கப் போவதில்லை என்று திட்டவட்டமாக கூறியது.

வடக்கு, கிழக்கின் எல்லைப் பகுதிகளில் அமைந்துள்ள மணலாறு முகாமை இராணுவத் தலைமையகங்களில் ஒன்றாகப் பிரகடனப்படுத்தியதானது, தமிழர்களின் பாரம்பரியப் பிரதேசத்தின் தொடர்ச்சியைச் சிதைக்கும் முயற்சியாகும். யாழ் மாவட்டத்தில் மாத்திரம் 117 சிறிய, நடுத்தர மற்றும் பெரிய அளவிலான இராணுவ முகாம்கள் பற்றிய தகவல்கள் அறிக்கையிடப்பட்டுள்ளன. 

இது பலாலியில் மிகப்பெரிய உயர் பாதுகாப்பு வலயத்தையும் கொண்டுள்ளது. யாழ் மாவட்டச் செயலகத்தின் தகவலின்படி, மாவட்டத்தில் இராணுவ மயமாக்கல் காரணமாக 8,500 காணி உரிமையாளர் குடும்பங்கள் வேரோடு அகற்றப்பட்டுள்ளன. வட கிழக்கில் குறைந்தது 150,000 பாதுகாப்பு படை வீரர்கள் உள்ளனர். 

போரின் இறுதி ஆண்டுகளில் பாதுகாப்புக்கான நிதி, வரவு செலவுத் திட்டத்தில் 40 வீத அதிகரிக்கபட்டது. போருக்குப் பிந்தைய காலப்பகுதியல் யுத்தம் உத்தியோகபூர்வமாக முடிவடைந்து பதினைந்து வருடங்கள் கடந்துள்ள போதிலும் பாதுகாப்பு நிதி குறைக்கப்படவில்லை. இராணுவம் பிராந்தியத்தில் உள்ள பெரும்பாலான மூலோபாய இடங்களை ஆக்கிரமித்துள்ளது.

குறிப்பாக கடற்கரையோரங்களில் சில முக்கிய மீன்பிடி கிராமங்கள் மற்றும் துறைமுகங்களை கையகப்படுத்தியிருந்தது.இதனால் அப்பகுதி மக்களுக்கு அப்பகுதிகளுக்கான அணுகலுக்கு தடை விதிக்கப்பட்டது. 

இது அவர்களின் வாழ்வாதாரத்தை மீன்பிடி வெகுவாகப் பாதித்தது. இராணுவ மூலோபாயம், இலங்கை அரசுடனான அமெரிக்க அரசாங்கத்தின் அதிகரித்து வரும் இராணுவ உறவுகளுடன் தெளிவாக ஒன்றுடன் ஒன்று இணைந்துள்ளது.

ஜூலை 2016 இல், அப்போதைய தெற்காசியாவுக்கான அமெரிக்க உதவி இராஜாங்கச் செயலர் நிஷா பிஸ்வால், இலங்கைக்கான தனது விஜயத்தின் போது, இலங்கைத் தீவுடன் கடல்சார் இராணுவ-இராணுவ ஒத்துழைப்பை மேம்படுத்த வேண்டியதன் அவசியத்தை மீண்டும் வலியுறுத்தினார். 
2016 ஆம் ஆண்டு இலங்கை ஒரு பெரிய கடல்சார் பாதுகாப்பு மாநாட்டை நடத்தியது. 

இதில் கலந்து கொண்ட அமெரிக்க பசிபிக் கட்டளைத் தளபதி “ஒரு காலத்தில் உடல் மற்றும் உளவியல் தடைகளாக இருந்த பெருங்கடல்கள் இப்போது நம்மைக் நெருக்கமாக இணைக்கும் கடல்சார் அதிவேக நெடுஞ்சாலைகள்” என்றார். 

இலங்கை கடற்படையினருக்கு பயிற்சியளிக்கும் பணியில் அமெரிக்க கடற்படையினர் ஈபட்டுள்ள திருகோணமலை மூலோபாய துறைமுகத்தையும் அவர் பார்வையிட்டார்.

இவ்வகையில், தமிழர்களை இராணுவமயமாக்குவது போருக்குப் பின்னரான புனரமைப்புச் செயற்பாட்டின் இன்றியமையாத அங்கமாக மாறியது. போருக்குப் பின்னரும் தமிழ் மக்கள் இராணுவமயமாக்கப்பட்டதன் பின்னணியில் இலங்கை அரசுக்கு சர்வதேச சமூகத்திற்கு இடையில் கூட்டு உணர்வு இருந்தது என்பதை விளங்கிக் கொள்வது சிரமமல்ல.

12.13.2024