Editorial / 2026 மே 20 , பி.ப. 02:12 - 0 - {{hitsCtrl.values.hits}}
“ஒரு பெண்... தனியாக... அதுவும் பைக்கிலா? அதுவும் எட்டு நாட்களா?”
சமூகம் அவளை நோக்கி இப்படிப் பல கேள்விக் குறிகளை ( ? ) எழுப்பிய இடத்தில், அவள் தன் தைரியத்தால் ஒரு பெரும் வியப்புக் குறியை ( ! ) பதித்துக் காட்டினாள்! தடைகள் நிறைந்த சாலைகள், ஆள் நடமாட்டமற்ற சந்திப்புகள், அடையாளம் தெரியாத மனிதர்கள் என எல்லாவற்றையும் கடந்து, தன் பயத்தையெல்லாம் மூட்டை கட்டிப் பின்னுக்குத் தள்ளிவிட்டு அவள் தன் இருசக்கர வாகனத்தைச் செலுத்திக் கொண்டே இருந்தாள்.
பலருக்கு மோட்டார் சைக்கிள் என்பது வெறும் ஒரு போக்குவரத்து வாகனம் மட்டுமே. ஆனால், அவளுக்கோ... அந்த எட்டு நாட்களும், இரண்டு சக்கரங்களும், எல்லையற்ற சுதந்திரமும் தன் சுயநம்பிக்கையை அளந்து பார்க்கும் அளவுகோல்களாக மாறின. பழகிப்போன சொகுசு வாழ்க்கையிலிருந்து வெளியேறி, தார்ச்சாலையின் உஷ்ணத்தையும், சொல்லப்படாத கதைகளைத் சுமந்து வரும் காற்றையும் துணைக்குத் துணையாக்கிக் கொண்டு, அவள் தனியாகவே நூற்றுக்கணக்கான மைல்களைக் கடந்து சென்றாள். அது வெறும் ஒரு சுற்றுலா அல்ல; தன்னைத்தானே அவள் தேடிக் கண்டடைந்த ஒரு பயணம்!
“தனியாக ஒரு சாலையைக் கடக்கவே பயந்து நடுங்கிய எனக்கு, ஒட்டுமொத்த நாட்டையுமே தனியாகச் சுற்றிவர தைரியம் தந்த கதை இதுதான்!”
என்று அவள் தன் முகநூலில் (Facebook) ஒரு இடத்தில் மிக அழகாகக் குறிப்பிட்டிருந்தாள். எட்டு நாட்கள் முழுவதும், பருத்தித்துறை (Pedro Point) நோக்கிய அறியாத பாதைகளைத் தேடிப் புறப்பட்ட சமன்மலி துஷாராவின் (Samanmali Thushara) மனவலிமை மிக்க கதைதான் இது!
அவள் ஒரு கலைக்குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவள். மூத்த ஓவியக் கலைஞர் ரன்முத்துகல ரஞ்சித்பிரியவின் மூத்த மகளான சமன்மலி, ஒரு திறமையான ‘பத்திக்’ (Batik) ஓவியக் கலைஞரும் கூட!
“என் ஊர் வேயங்கொடை. என் குடும்பத்தில் அக்கா, தம்பி, அம்மா, அப்பா இருக்கிறார்கள். ஆம், என் அப்பா ஒரு மூத்த பத்திக் கலைஞர். என் அக்காவும் தம்பியும் கூட பத்திக் கலைஞர்கள்தான். எங்கள் குடும்பத்திலேயே பத்திக் கலையில் மிகத் திறமையானவன் என் தம்பி சிதும் சுதாரதான். பத்திக் கலை என்பது எங்கள் குடும்பத் தொழில். இறுதியில், நானும் என் வாழ்க்கையை அந்தக் கலைக்காகவே அர்ப்பணித்தேன். ஓவியக் கலையை என் அப்பாவிடமிருந்தே கற்றுக் கொண்டேன். இப்போது அப்பாவின் பத்திக் தொழிலை என் அக்காதான் கவனித்துக் கொள்கிறார்; நான் அதில் ‘டிசைனராக’ (Designer) வேலை செய்கிறேன்.”
பத்திக் கலையோடு அழகாக நகர்ந்து கொண்டிருந்த அவளது வாழ்க்கையில், பயணமும் ஒளிப்பதிவும் (Photography) எதிர்பாராத விதமாகத்தான் நுழைந்தன. ஆரம்பத்தில், அழகான இடங்களைப் புகைப்படம் எடுப்பது மட்டுமே அவளது ஆசையாக இருந்தது; ஆனால், அந்தப் புகைப்படக் கலையின் ‘பக்கவிளைவாக’ (By-product) பயணம் அவளது வாழ்க்கைக்குள் வந்தது.
“அழகான இடங்களைப் பார்த்தால் புகைப்படம் எடுப்பது எனக்குச் சின்ன வயதிலிருந்தே பிடிக்கும். ஆனால், பயணம் என் வாழ்க்கைக்குள் வந்தது ஒரு விபத்து போலத்தான்!
நானும் இளம் வயதிலேயே திருமணம் செய்து கொண்டு, ஒரு நல்ல குடும்ப வாழ்க்கையைத் தொடங்கி, அம்மாவாக வேண்டும் என்ற பெரும் ஆசையோடு காத்திருந்தவள் தான். ஆனால், திருமணமாகி 10 ஆண்டுகள் கடந்த நிலையில், என் வாழ்க்கை அப்படியே பூஜ்ஜியத்திற்குள் வீழ்ந்தது. குடும்ப வாழ்க்கையில் ஏற்பட்ட சில பிரச்சினைகள் காரணமாக, நீதிமன்றத்தில் வைத்து... துக்கமும் இல்லாத, சந்தோஷமும் இல்லாத ஒரு வெற்று உணர்வோடு அன்றோடு எங்கள் கதை முடிவுக்கு வந்தது. அதன்பிறகு நான் என் பெற்றோருடன் வாழத் தொடங்கினேன்.
அப்படி எல்லாவற்றையும் இழந்து, தனியாக வாழ்வதற்காக நான் ஒரு வாடகை அறைக்குச் சென்ற பிறகு, எனக்குள் ஒரு பெரிய தனிமை குடியேறியது. சோகம் நெஞ்சை அடைத்தது; அடிக்கடி கோபம் வந்தது. கண்களில் எப்போதும் கண்ணீர்; அழாத நேரமே இல்லை. நான் இருப்பது ஒரு சாதாரண மனநிலையில் இல்லை என்பதை உணர்ந்தேன். இதனால், மனநல சிகிச்சைக்காக முதன்முதலில் சென்றபோது, என் கதையைக் கேட்ட மருத்துவர், ‘உங்களுடைய பொழுதுபோக்கு என்ன?’ என்று என்னிடம் கேட்டார்.
‘புகைப்படம் எடுப்பதுதான் என் பொழுதுபோக்கு; ஆனால், என்னிடம் கேமரா இல்லை. இருந்தாலும், அழகான இடங்களுக்குச் சென்று என் மொபைல் போனில் படம் பிடிப்பேன்’ என்றேன். அன்று நான் எடுத்த புகைப்படங்களைப் பார்த்த அந்த மருத்துவர், ‘இவை மிக அழகாக இருக்கின்றன. என்றாவது ஒருநாள் நீங்கள் இந்த கேமராவை வாங்குங்கள்’ என்று ஒரு கேமராவைப் பரிந்துரைத்தார். அது எனக்குள் ஒரு சிறிய துணிச்சலையும், புதிய நம்பிக்கையையும் தந்தது.
அன்று மருந்துகளோடு, புகைப்படக் கலையைப் பற்றிய புதிய கனவுகளுடனும், புதிய எதிர்பார்ப்புகளுடனும் மகிழ்ச்சியாக வீடு திரும்பினேன். தொடர் சிகிச்சைகள் மூலம் என் மனத் தெளிவு அதிகமானது. என் அப்பா எனக்குப் பக்கபலமாக நின்றார்; என் அக்கா இன்றளவும் என் நிழல் போலக் கூடவே இருக்கிறார். இழந்தவைகளைப் பற்றிப் புலம்பிக் கொண்டிருக்காமல், வாழ்க்கையை மீண்டும் கட்டியெழுப்ப அவர்கள் இருவரும் எனக்கு வழிகாட்டினார்கள்.
ஒருநாள் அப்பா என்னிடம், ‘வேலைகளை எளிதாக்கிக் கொள்ள ஒரு பைக் வாங்கிக் கொள்’ என்றார். அன்னியப் பறவையாக இருந்த நான், ஒரு பயணப் பறவையாக மாறியது அன்றைய தினம்தான்!”
“முதலில் என் பாட்டியைப் பார்ப்பதற்காக மாத்தறைக்குச் சென்றதுதான் பைக்கில் நான் சென்ற மிக நீண்ட தூரப் பயணம். அதன் பிறகு, அம்பாறைக்குச் சென்றேன். அந்தப் பயணத்தில் ஒரு பெரிய பகுதி கவர் ஆனது. அதன்பிறகு அறுகம்பே, ஹபுத்தலே, நுவரெலியா, கல்பிட்டி, மகியங்கனை போன்ற இடங்களுக்கும் அவ்வப்போது பயணம் செய்தேன். புகைப்படம் எடுப்பதற்காகப் பயணிக்கத் தொடங்கினாலும், நாளுக்கு நாள் பயணங்களின் மீதான என் காதல் அதிகரித்துக் கொண்டே போனது.”
வாழ்க்கை என்பது வீழ்ச்சிகளும், எழுச்சிகளும், ஏற்றத்தாழ்வுகளும் நிறைந்த ஒரு பயணம். அப்படியிருக்க, இந்த விசித்திரமான பயணத்தை ஒரு பைக்கில் தனியாக மேற்கொள்ளத் தீர்மானித்தது ஏன்?
“ஒரு பெண் தனியாக இவ்வளவு தூரம் பைக்கில் செல்வதை நான் அதற்கு முன் பார்த்ததில்லை. எனக்கு இந்த யோசனை வந்ததும் அப்பாவிடம் சொன்னேன். அப்பாவும் அம்மாவும் முதலில் கொஞ்சம் பயந்தார்கள், தயங்கினார்கள். பிறகு அப்பா சம்மதித்தார்; பெற்றோரின் ஆசீர்வாதம் எனக்குக் கிடைத்தது. பயணத்தின் மீதான ஈர்ப்புக்கு முக்கியக் காரணமே புகைப்படக் கலைதான். என் அம்மா மிகவும் மனவலிமை கொண்ட ஒரு பெண். இந்த நீண்ட பயணங்களைத் தாங்குவதற்கான உடல் பலம் என் அம்மாவிடமிருந்தும், மன பலம் என் அப்பாவிடமிருந்தும் எனக்குக் கிடைத்திருக்க வேண்டும் என்று நான் நினைக்கிறேன்.
2025ஆம் ஆண்டு நான் யாழ்ப்பாணத்திற்கு மூன்று நாட்கள் பயணம் செய்தேன். அதன்பிறகு, என்னால் இலங்கை முழுவதும் பயணிக்க முடியும் என்ற அசாத்தியமான தன்னம்பிக்கை எனக்குள் பிறந்தது. என் மீது எனக்கு முழு நம்பிக்கை வந்தவுடன்தான் இந்தப் பெரிய பயணத்திற்குத் தயாரானேன்; அதுவும் மிகச் சிறந்த திட்டமிடலுடன்!”
வேயங்கொடையில் தொடங்கிய அவளது 8 நாள் பயணத் திட்டம் இதோ:
இப்படியாக அவளது நீண்ட நெடிய சாதனைப் பயணம் நிறைவடைந்தது.
உண்மையில், 1822 கிலோமீட்டரை ஒரு பெண் தனியாக, அதுவும் பாதுகாப்பாக எப்படிக் கடக்க முடிந்தது?
“என் இந்த எட்டு நாள் பயணத்தை நான் ஒரு பெரிய ‘வீரசாகசம்’ என்று சொல்ல மாட்டேன். ஏெனெனில், அவ்வளவு நிதானமாக, ரசித்து, மன நிறைவோடு நான் அதை அனுபவித்தேன். இந்தப் பயணத்திற்காக நான் 7, 8 மாதங்களாக விடுமுறைக்காகக் காத்திருந்தேன்; வாய்ப்பு கிடைத்ததும் கிளம்பிவிட்டேன். பயணத்தின் பிரதான தேவையாக இருந்த என் ‘யமஹா ரே இசட்ஆர் டார்க் நைட்’ (Yamaha Ray Zr Dark Knight) பைக்கை முழுமையாகப் பரிசோதித்து, பழுதுகளை நீக்கிச் தயார் செய்தேன். அந்த ஐந்து வருடப் பழமையான ஸ்கூட்டர், பயணம் முடிந்து வீடு திரும்பும் வரை எனக்கு எந்தவொரு தொல்லையும் தரவில்லை!
எட்டு நாட்களுக்குத் தேவையான உடைகள், பாராசிட்டமால் (Paracetamol) போன்ற அவசர மருந்துகள், சார்ஜர் கேபிள்கள் (Chargers) போன்ற அத்தியாவசியப் பொருட்களைத் தனித்தனியாக இரண்டு பேக்குகளில் அடுக்கிக் கொண்டேன். தினமும் அதிகாலை 5.30 முதல் 6.00 மணிக்குள் என் பயணத்தைத் தொடங்கிவிடுவேன். மாலை 6.00 மணிக்குள் ஏதேனும் ஒரு தங்குமிடத்தைச் சென்றடைந்து விடுவேன்; இது என் பாதுகாப்பிற்காக நான் எடுத்த முடிவு. இரவில் எந்தவொரு காரணத்திற்காகவும் நான் தங்குமிடத்தை விட்டு வெளியேறுவதில்லை. தங்குமிடங்களை ‘கூகுள் ரிவியூஸ்’ (Google Reviews) பார்த்தே தேர்ந்தெடுத்தேன்.”
“ஒரு பெண்ணால் தனியாகச் செய்யக்கூடிய விஷயங்கள் மிகவும் குறைவு என்றுதான் பலரும் நினைக்கிறார்கள். அந்த எல்லைகளை உடைத்தெறிந்து, என் திறமையை எனக்குள்ளேயே சோதித்துப் பார்க்க நான் விரும்பினேன். பைக்கில் தனியாகச் செல்லும்போது கிடைக்கும் அந்தச் சுதந்திரம் உலகில் வேறு எங்குமே கிடைக்காது! ஒரு ஜீன்ஸ், டீ-சர்ட், ரப்பர் செருப்பு என மிகச் சாதாரணமான தோற்றத்தில்தான் நான் பயணித்தேன்.
உண்மையில், இலங்கையில் ‘பாதுகாப்பற்ற இடம்’ என்று சொல்லும்படி எனக்கு எதுவுமே இன்னும் தென்படவில்லை. நான் சென்ற இடங்களில் எங்குமே என்னை ஒரு ‘டாப் டிராவலர்’ (Highlight) காட்டிக் கொள்ள முயலவில்லை. நாம் தேவையில்லாமல் பிறர் கவனத்தை ஈர்க்க (Highlight ஆக) முயன்றால்தான் பிரச்சினைகள் வரும். நாம் சாதாரணமாக இருக்கும் வரை நம் பயணம் சுதந்திரமாகவும் பாதுகாப்பாகவும் இருக்கும். முக்கியமாக, இரவுப் பயணங்களைத் தவிர்க்க வேண்டும்.
இந்தப் பயணம் முழுவதிலும் எனக்குச் சிறிய பயம் ஏற்பட்டது முல்லைத்தீவு நகரில் மட்டும்தான்; ஏனெனில் அந்த நகரம் மிகவும் ஆள்அரவமற்று, பாழடைந்து கிடந்தது. அதேபோல மன்னார் பகுதிக்குச் சென்றபோது, அங்கிருந்த மனிதர்களும் சூழலும் சற்று வித்தியாசமாகத் தெரிந்தன. மீனவக் கிராமங்களுக்குள் ஒரு பெண் தனியாக பைக்கில் செல்வதை மக்கள் ஆச்சரியமாகப் பார்த்தார்கள். ஆனால், பயணம் முடிந்து வரும்வரை ஒரு வார்த்தையால் கூட எனக்கு யாரும் எந்தவொரு தொந்தரவும் செய்யவில்லை!
“ஒரு பெண்ணுக்குத் தேவையான சுயநம்பிக்கையும் புத்திசாலித்தனமும் இருந்தால், அவளால் உலகின் எந்த இடத்திற்கும் தனியாகச் செல்ல முடியும்!”
என்கிறாள் அவள் தீர்க்கமான நம்பிக்கையுடன்.
எட்டு நாட்கள் முழுவதும் இலங்கையின் வெவ்வேறு காலநிலைகளைக் கடந்து அவள் பயணித்தாள். சுட்டெரிக்கும் வெயிலும், திடீரெனக் கொட்டிய மழையும் அவளது பயணத்தை முடக்கவில்லை. மலைப்பாதையின் வளைவுகளிலும், ஆள் நடமாட்டமற்ற காட்டுப் பாதைகளிலும் பாதுகாப்பில் முழுக் கவனம் செலுத்தி பைக் ஓட்டினாள். அந்தப் பயணத்தில் கிடைத்த மனிதர்களைப் பற்றி அவள் நெகிழ்ச்சியோடு நினைவு கூர்ந்தாள்:
“சாலையில் சந்தித்த அடையாளம் தெரியாத மனிதர்கள் தந்த ஆதரவை என்னால் மறக்க முடியாது. பலர் வியப்போடு பார்த்தார்கள்; சிலர் குடிக்கக் கொஞ்சம் தண்ணீர் தந்து என் பயணத்தை வாழ்த்தி அனுப்பினார்கள். முல்லைத்தீவிலிருந்து கொக்கிலாய் ஏரி வரை செல்லும் பாதையில், நாயாறு பகுதிக்கு அப்பால் பாலம் உடைந்திருந்ததால் செல்ல முடியவில்லை. நான் மீண்டும் முல்லைத்தீவு நோக்கி பைக்கைத் திருப்பியபோது, தலையில் ஹெல்மெட் அணிந்திருந்த ஒரு தமிழ் தாய் என் பைக்கிற்கு கையை அசைத்து நிறுத்தினார். அவர் தமிழில் ஏதோ பேசினார், எனக்குப் புரியவில்லை. ஆனால், அவருக்கு உதவி தேவைப்படுகிறது என்பதைப் புரிந்து கொண்டு, அவரை பைக்கின் பின்னால் அமர வைத்து முல்லைத்தீவு வரை அழைத்து வந்தேன்.
வட பகுதிக்குச் சென்ற நாட்கள்தான் எனக்கு மிகவும் பிடித்தமானவை; அங்குள்ள மனிதர்கள் அத்தனை அன்பானவர்கள்! யாழ்ப்பாணம் காரைநகர் (Karainagar) பகுதிக்குச் சென்றபோது, அங்கே ஒரு ‘படகியூர்தி’ (Ferry) நிறுத்தப்பட்டிருந்தது. அதைப் பார்த்ததும் எனக்கும் அக்கரைக்குச் செல்ல ஆசை வந்தது. அவர்களிடம் நான் வரலாமா என்று கேட்டேன்; அவர்கள் மிகவும் மகிழ்ச்சியோடு ‘வாருங்கள், வாருங்கள்’ என அழைத்து, என் பைக்கோடு சேர்த்து என்னையும் அந்தப் படகில் ஏற்றி அக்கரைக்குக் கூட்டிச் சென்றார்கள். அவை அத்தனை அழகான மனிதர்களுடன் எனக்குக் கிடைத்த ஆகச்சிறந்த அனுபவங்கள்!
பருத்தித்துறையில்தான் என் பயணத்தின் முக்கிய இலக்கை அடைந்தேன். பின்னர், ஆனையிறவு (Elephant Pass) வழியாக வந்து, பரந்தனிலிருந்து முல்லைத்தீவு நோக்கித் திரும்பி, திருகோணமலைப் பக்கம் வர வேண்டியிருந்தது. ஆனால், அப்போது வீசிய சூறாவளியால் சாலைகள் உடைந்திருந்தன. இதனால், எல்லைக் கிராமங்களின் அனாமதேயப் பாதைகளைத் தேடி நான் பயணிக்க வேண்டியிருந்தது. சில சாலைகள் சேறும் சகதியுமாகக் கிடந்தன. அந்த இக்கட்டான இடங்களில் பாதைகளைக் கடக்க கிராமத்து மக்கள் எனக்குப் பெரிதும் உதவினார்கள்.
நான் தனியாகத்தான் புறப்பட்டேன்; ஆனால் பயணம் முடிந்து வீடு திரும்பும்போது, ஒரு உலகமே என்னோடு இருப்பது போன்ற உணர்வு எனக்குள் இருந்தது. முகநூலில் என் பதிவுகளைப் பார்த்துவிட்டுப் பலரும் பேசினார்கள். குறிப்பாக, இளம் பெண்கள் பலரும் தாங்களும் இது போன்ற பயணங்களை மேற்கொள்ள வழிமுறைகளைக் கேட்டார்கள்; வாழ்த்தினார்கள்.”
எட்டு நாட்களுக்குப் பிறகு வீட்டிற்குள் நுழையும் போது ஏற்பட்ட மனமாற்றம் எப்படி இருந்தது?
“நான் மேற்கொண்ட பயணத்தைப் பற்றி நான் உண்மையிலேயே நிம்மதி அடைந்தது என் வீட்டுக்கு ஒரு கிலோமீட்டர் தூரத்திற்கு அருகில் வந்தபோதுதான். அதுவரை எனக்குள் ஒரு லேசான பயம் இருந்தது; அதேநேரம் எதையும் எதிர்கொள்ளும் துணிவும் இருந்தது. பயணத்தின் போது எனக்கு அடிக்கடி நினைவுக்கு வந்தது என் செல்லப் பிராணியான ‘மாரி’ (Mari) தான். அவனது நினைவு வரும்போதெல்லாம் என் மனம் உருகும். அடுத்த பயணத்திற்கான திட்டமிடல்களும் இப்போது தொடங்கிவிட்டன; இன்னும் சில வாரங்களில் அடுத்த பயணம் ஆரம்பமாகும்!”
வாழ்க்கையின் பந்தங்களை (Relationships) நீங்கள் எப்படிப் பார்க்கிறீர்கள்?
“வாழ்க்கைக்கு அன்பு மிகவும் அவசியம்; நானும் அன்பை எதிர்பார்ப்பவள் தான். என் மனதை உலுக்கிய அத்தனை சோகங்களிலிருந்தும் மீண்டு வர எனக்குச் சக்தியாக இருந்தது இந்தப் பயணங்கள்தான். ‘போய் வா’ என்று என் அப்பா தந்த ஆசீர்வாதம்தான் என் பலம்.
என் வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு புயலும் நான் எதிர்பாராத பக்கமிருந்தே வீசின. திருமண வாழ்க்கையின் முறிவுக்குப் பின், எனக்கு இன்னொரு பெரிய சோதனையும் காத்திருந்தது. என் தைராய்டு சுரப்பியில் (Thyroid Gland) ‘புற்றுநோய்’ (Cancer) இருப்பதாகக் கண்டறியப்பட்டது. ஆனால், நான் பதற்றமடையவில்லை; அறுவை சிகிச்சை செய்து கொண்டேன். அறுவை சிகிச்சைக்குப் பிறகு சுமார் 8 மாதங்கள் எனக்குக் குரல்வளம் (பேசும் சக்தி) இல்லாமல் போனது. அந்த நேரத்தில், இழப்பதற்கு எனக்கு வேறு எதுவுமே மிஞ்சியிருக்கவில்லை. எதையும் தாங்கும் நிலைக்கு என் மனம் பக்குவப்பட்டிருந்தது. குரல் இல்லை என்பதற்காக நான் முடங்கிவிடவில்லை; என் அன்றாட வேலைகளைச் செய்தேன். நான் யாழ்ப்பாணத்திற்கு முதன்முதலில் பயணித்தது கூட எனக்குக் குரல் இல்லாதிருந்த அந்தத் துயரமான காலகட்டத்தில்தான்!
அப்படி என் வாழ்க்கை புயலடித்த கடலில் அகப்பட்ட ஓடம் போல அலைக்கழிக்கப்பட்ட காலங்கள் உண்டு. ஒன்றன்பின் ஒன்றாகப் பிரச்சினைகள் வந்தபோது, ‘கடவுள் என்னைச் சோதிக்கிறார்’ என்றுதான் நினைத்தேன். ஆனால், இன்று என் வாழ்க்கையை நான் மிகவும் மகிழ்ச்சியோடு வாழ்கிறேன்; பயணிக்கிறேன்.
“வாழ்க்கையின் வலிகளுக்குப் ‘பயணம்’ என்பது ஒரு மிகச்சிறந்த அருமருந்து! பெண்கள் சுதந்திரமாகப் பயணிப்பதற்கான பாதுகாப்பு நம் நாட்டில் இருக்கிறது; அதை நான் என் வாழ்க்கையில் நேரில் அனுபவித்தேன்!”
என்று கூறி முடிக்கிறாள் அந்தத் தாரகை!
அன்புள்ள வாசகர்களே,
நீங்கள் தெரிவிக்கும் கருத்துகளுக்கு நிர்வாகம் எவ்விதத்திலும் பொறுப்பாகாது. அவை உங்களின் தனிப்பட்ட கருத்துகளாகும். உங்களின் கருத்துகள் ஆசிரியரின் தகுந்த தணிக்கைக்குப் பிறகே பதிவேற்றம் செய்யப்படும் என்பதைக் கவனத்திற்கொள்க. உங்கள் யோசனைகளையும் எங்களுக்கு அனுப்புங்கள். .
