கோட்பாட்டு ரீதியில் நினைவுகளைக் கடத்தல்

ஈழத் தமிழர்களின் கோரிக்கையான 'வட-கிழக்கு இணைந்த தமிழர் தாயகத்தை' அங்கீகரிக்கக் கோரியும், இந்திய அமைதிப்படையை வெளியேறுமாறு வலியுறுத்தியும் மட்டக்களப்பில் சாகும்வரை உண்ணா நோன்பிருந்து உயிர்நீத்த தியாகத்தாய் அன்னை பூபதியின் 38ஆவது ஆண்டு நினைவு தினம் நேற்று (ஏப்ரல் 19) நாவலடியிலுள்ள அவரது நினைவிடத்தில் நினைவுகூரப்பட்டது.

ஒவ்வொரு வருடமும் அவரது உண்ணா நோன்பு ஆரம்பித்த மார்ச் 19 முதல் அவர் உயிர்நீத்த ஏப்ரல் 19 வரை வடக்கு-கிழக்கில் நினைவேந்தல்கள் நடைபெறுவது வழக்கம். கடந்த சில வருடங்களாக அன்னை பூபதியின் திருவுருவப்படம் தாங்கிய ஊர்தி, வடக்கு-கிழக்கின் அனைத்து மாவட்டங்களுக்கும் பவனி வந்து மக்களின் அஞ்சலிக்கு வாய்ப்பளிக்கின்றது. இந்த ஊர்திப் பவனி வெறும் அரசியல் தரப்பினரின் லாபத்திற்கானது என்ற விமர்சனங்களும் ஒருபுறம் முன்வைக்கப்பட்டு வருகின்றன.

நீதி கோரும் போராட்டங்களும் நினைவேந்தல்களும்

வடக்கு-கிழக்கில் நடைபெற்ற இன அழிப்பிற்கான நீதி, தமிழர் தாயகப் பகுதிக்கான அங்கீகாரம், அரசியல் கைதிகளின் விடுதலை, சர்வதேச நீதிமன்றத்தின் ஊடான தீர்வு, கடத்தப்பட்டு காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்களுக்கு நீதி மற்றும் மேய்ச்சல் தரை நிலங்களை மீட்டெடுத்தல் உள்ளிட்ட பல்வேறு கோரிக்கைகளுக்கு மத்தியில் இவ்வாண்டும் அன்னை பூபதியின் நினைவேந்தல் முன்னெடுக்கப்பட்டுள்ளது.

கடந்த காலங்களில் மாவீரர் தினம், தியாக தீபம் திலீபன் மற்றும் அன்னை பூபதியின் நினைவு நாட்களில் பொலிஸாரால் நீதிமன்றத் தடையுத்தரவுகள் பெறப்படுவது வழக்கமாக இருந்தது. எனினும், மக்கள் விடுதலை முன்னணி (JVP) தலைமையிலான தேசிய மக்கள் சக்தி (NPP) அரசாங்கம் பதவியேற்ற பிறகு, இத்தகைய நேரடித் தடையுத்தரவுகள் தணிந்துள்ள சூழல் தென்படுகின்றது. ஆனாலும், கண்காணிப்புகள், தகவல்கள் சேகரித்தல் மற்றும் மறைமுக நெருக்கடிகள் தொடர்ந்த வண்ணமே உள்ளன. இவை எதிர்காலத்தில் ஒரு கருவியாகப் பயன்படுத்தப்படாது என்பதற்கு எந்த உத்தரவாதமும் இல்லை.

ஆயுதப் போராட்டத்திற்குப் பின்னரான உளவியல் போர்

தமிழர்களின் சுயநிர்ணய உரிமைப் போராட்டம் அறவழியில் தொடங்கி, பின்னர் 2009 மே 18 முள்ளிவாய்க்காலில் ஆயுத ரீதியாக முடிவுக்கு வந்தது. யுத்தம் முடிந்துவிட்டதால் தமிழர்களின் போராட்டமும் முடிந்து விட்டது என்ற மனோநிலை பெரும்பான்மையினரிடம் நிலவுகிறது. இருப்பினும், தமிழர்கள் தொடர்பான அச்சம் அவர்களுக்குள் இருந்துகொண்டே இருக்கிறது. இதைப் பாதுகாப்புத் தரப்பினர் தங்களுக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்தி, மக்களைக் குழப்பவும் இனவாத நோக்கங்களை அடையவும் முயற்சிக்கின்றனர்.

வடக்கு-கிழக்கிலுள்ள மாவீரர் துயிலுமில்லங்கள் இப்போதும் புலனாய்வாளர்களால் கண்காணிக்கப்படுகின்றன. அங்கு நிகழ்வுகளை ஏற்பாடு செய்பவர்களின் விபரங்கள் திரட்டப்படுகின்றன. பாதுகாப்புத் தரப்பினரின் இத்தகைய கெடுபிடிகளால், நினைவேந்தல் நிகழ்வுகளில் மக்களின் பங்களிப்பு சற்று குறைந்து வருகின்றதா என்ற கேள்வியும் எழுகின்றது.

அரசியல்வாதிகளின் நிலைப்பாடு

தமிழ்த்தேசிய அரசியல்வாதிகளைப் பொறுத்தவரை, "கெடுபிடிகள் மூலம் உடலை ஒடுக்கலாம், ஆனால் இனத்தின் உணர்வை அடக்க முடியாது" என்ற நிலைப்பாட்டில் உறுதியாக உள்ளனர். தடைகள் அதிகரிக்க அதிகரிக்க, இலங்கை அரசாங்கத்தின் மீது சர்வதேச அழுத்தங்கள் கூடுமே தவிர குறையாது என்பதில் அவர்கள் தெளிவான நிலைப்பாட்டைக் கொண்டுள்ளனர். எத்தகைய தடைகள் வந்தாலும், தியாகிகளை நினைவுகூர்வதில் எவ்வித மாற்றுக் கருத்தும் இல்லை என்பதே அவர்களின் துணிவு.

தேசிய மக்கள் சக்தி மீதான சந்தேகம்

இந்திய - இலங்கை ஒப்பந்தத்தின் மூலம் உருவாக்கப்பட்ட மாகாண சபைத் திட்டத்தைச் சிதைப்பதில் ஜே.வி.பி முக்கிய பங்கு வகித்திருந்தது (குறிப்பாக வடக்கு - கிழக்கு மாகாண இணைப்பை நீதிமன்றம் ஊடாகப் பிரித்தது). இவ்வாறான பின்னணியைக் கொண்ட ஒரு தலைமை, தமிழ் மக்களின் சுயநிர்ணய உரிமைப் போராட்டத்திற்கு ஏற்றுக் கொள்ளக் கூடிய தீர்வை முன்வைக்குமா என்ற சந்தேகம் நிலவுகிறது. தொல்பொருள் ஆக்கிரமிப்புகள், பாதுகாப்பு நெருக்கடிகள் மற்றும் விசாரணைகள் இப்போதும் தொடர்வது தமிழ் மக்களின் உணர்வுகளைச் சிதைக்கும் திட்டமிட்ட நடவடிக்கைகளாகவே பார்க்கப்படுகின்றன.

தலைமுறை இடைவெளியும் தார்மீகக் கடமையும்

நீண்டகாலப் போர் மற்றும் அடக்குமுறைகள் காரணமாக, இளைய தலைமுறையினரிடையே அரசியல் தெளிவின்மை மற்றும் ஒருவித இடைவெளி ஏற்பட்டுள்ளது. இலங்கையில் 'ஈழம்' என்ற வார்த்தையையே மறைக்க முனையும் போக்கு நிலவுகிறது. இது தமிழர்களின் பலவீனமாகவே பார்க்கப்பட வேண்டும்.

தமிழர்களின் பூர்வீக வரலாற்றை மறைக்கும் பேரினவாத நிகழ்ச்சி நிரலுக்கு மத்தியில், அந்த வரலாற்று உண்மைகளை அடுத்த தலைமுறைக்குக் கடத்த வேண்டியது தார்மீகக் கடமையாகும். நினைவேந்தல் நிகழ்வுகள் என்பவை வெறும் சடங்குகள் அல்ல; அவை வரலாற்றையும் நீதிக்கான தேடலையும் தலைமுறை தலைமுறையாகக் கொண்டு செல்லும் 'கோட்பாட்டு ரீதியான நினைவுக் கடத்தல்' ஆகும். இதுவே காலத்தின் கட்டாயத் தேவையும் ஆகும்.

லக்ஸ்மன்