டிக்கெட் கேட்ட நடத்துனரும் குறுக்கே வந்த காலும்

அந்த மாலை நேரப் பேருந்துப் பயணம் எப்போதும் ஒரு போர்க்களம்தான். அன்றைய செவ்வாய்க்கிழமையும் (19) அதற்கு விதிவிலக்கல்ல.

வானம் மெல்ல இருண்டுகொண்டிருந்தது. எந்த நேரமும் கொட்டித் தீர்க்கக் காத்திருக்கும் கார்மேகங்கள் கொழும்பு வானத்தை ஆக்கிரமித்திருந்தன. பகல் பொழுது முழுவதும் உழைத்துக்களைத்த மக்கள், பெருமழைக்கு முன் எப்படியாவது வீடு போய் சேர்ந்துவிட வேண்டும் என்ற அவசரத்தில் பேருந்து நிலையத்தை நோக்கி ஓடிக்கொண்டிருந்தனர்.

மாலை 5.30 மணி. அவிசாவளைக்கான தனியார் பேருந்து சத்தமாக ஹார்ன் அடித்தபடி புறப்படத் தயாரானது. ஒரு பக்கத்தில் இரண்டு இருக்கைகளும், ஓட்டுநரின் பக்கமாக மூன்று இருக்கைகளும் கொண்ட அந்தப் பேருந்து, அடுத்த சில நிமிடங்களில் பயணிகளால் நிரம்பி வழிந்தது. கொழும்பு கோட்டையிலிருந்து அவிசாவளையை நோக்கிப் புறப்படும் ​அந்த பஸ்ஸூக்குள் அப்போதுதான் அவர் பேருந்துக்குள் ஏறினார்.

சுமார் நாற்பது வயது மதிக்கத்தக்க ஒரு மனிதர். பார்த்தவுடனேயே அவர் மாற்றுத்திறனாளி (அங்கவீனமுற்றவர்) என்பதைப் புரிந்து கொள்ள முடிந்தது. செயலற்றுத் தொங்கிய தனது ஒரு கையை, மற்றொரு கையின் உதவியோடு மிகவும் சிரமப்பட்டுப் பிடித்து, அங்கும் இங்கும் அசைத்து நகர்த்தியபடி முன்னேறினார். ஓட்டுநரின் பக்கமிருந்த மூன்று பேர் அமரும் இருக்கையின் ஜன்னல் ஓரம் அல்ல,  மற்ற பயணிகள் ஏறி இறங்கும் வழியை ஒட்டியிருந்த ஓட்டு இருக்கையிலேயே  அமர்ந்துகொண்டார்.

பேருந்து கொழும்பின் நெரிசலான சாலையில் நகரத் தொடங்கியது.

"டிக்கெட்... டிக்கெட்... காசு சரியா எடுத்து வைங்க!" என்ற சத்தத்தோடு நடத்துனர் கூட்ட நெரிசலைக் கிழித்துக்கொண்டு முன்நோக்கி வந்தார்.

அந்த மாற்றுத்திறனாளி மனிதரின் அருகில் வந்த நடத்துனர், "எங்க போகணும்? காசு கொடுங்க" என்றார்.

ஆனால், அந்த மனிதரிடமிருந்து காசு வரவில்லை; மாறாகக் கடுமையான வார்த்தைகள்தான் வந்தன. எவ்விதக் காரணமுமின்றி அவர் நடத்துனருடன் வாக்குவாதத்தில் ஈடுபட்டார். சத்தமாகச் சண்டை போட்டார். பொதுவாகப் பேருந்துகளில் நடக்கும் சலசலப்புகள் சில நிமிடங்களில் அடங்கிவிடும். ஆனால், இவருடைய சத்தம் பேருந்து முழுவதும் எதிரொலித்தது.

அவரது தேவையற்ற கோபத்தைக் கண்டு, சலசலத்துக் கொண்டிருந்த ஒட்டுமொத்தப் பேருந்துமே ஒரு நிமிடம் அப்படியே அமைதியானது. பயணிகள் அனைவரும் என்ன நடக்கிறது என்று புரியாமல் விசித்திரமாகப் பார்த்தனர்.

நடத்துனர் அனுபவசாலி. மாலை நேரத்துக் கூட்டத்தில் மேற்கொண்டு சண்டையை வளர்க்க விரும்பாமல், "சரி சரி..." என்று முணுமுணுத்தபடி, பயணிகளுக்கு டிக்கெட் கொடுப்பதற்காகப் பேருந்தின் பின்பகுதிக்குச் சென்றுவிட்டார்.

அடுத்த சில நிமிடங்களில் பேருந்து கடுவளைப் பகுதியை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது.

பின்புறமிருந்த பயணிகளுக்கு டிக்கெட் வழங்கி முடித்த நடத்துனர், மீண்டும் முன் கதவை நோக்கி நடந்தார். அவர் அந்த மூன்று பேர் அமரும் இருக்கையைக் கடக்க முயன்ற அந்த நொடி...

திடீரென அந்த மாற்றுத்திறனாளி மனிதர் தனது காலை வேண்டுமென்றே குறுக்காக நீட்டினார்!

எதிர்பாராத இந்தத் தடையால் நடத்துனர் பலத்த தடுமாற்றமடைந்தார். நிலைதடுமாறி, ஓட்டுநரின் அருகில் இருந்த கியர் பெட்டியின் மீது முகங்குப்புற விழப் பார்த்தார். நல்ல வேளையாக அங்கிருந்த கம்பியைப் பிடித்துத் தன்னைச் சமாளித்துக் கொண்டார். இல்லையெனில் ஓடும் பேருந்தில் பெரிய விபத்தே நடந்திருக்கும்.

பேருந்திலிருந்த பயணிகள் அதிர்ச்சியில் உறைந்தனர். நடத்துனர் கோபத்தின் உச்சத்துக்கே சென்றார்.

ஆனால், அந்த மனிதரோ முகத்தில் எவ்விதச் சலனமும் இல்லாமல், மிகவும் சாவகாசமாக ஓட்டுநரையும் நடத்துனரையும் பார்த்துக் கூறினார்: "நான் என்ன செய்யுறது? நீங்களாத்தான் தடுக்கி விழுந்தீங்க..."

அவரது அந்த அலட்சியமான பதிலும், முகபாவனையும் அங்கிருந்தவர்களை ஆச்சரியப்பட வைத்தது. அதன் பிறகு, அவரே அமைதியாகத் தனது பையிலிருந்து ஒரு 100 ரூபாய் தாளை எடுத்து நடத்துனரிடம் நீட்டி, "கடுவளைக்கு ஒரு டிக்கெட்" என்றார்.

அவர் ஏன் முதலில் சண்டை போட்டார்? ஏன் காலை குறுக்கே நீட்டி விழ வைத்தார்? அதற்கு ஏன் அப்படி ஒரு விசித்திரமான பதிலைச் சொன்னார்? - இதற்கான விடை யாருக்கும் தெரியவில்லை.

கடுவளையில் அவர் இறங்கிச் செல்லும் வரை, அந்தப் பேருந்தின் மர்மமும் சுவாரஸ்யமும் குறையவே இல்லை. வானில் பெய்யத் தொடங்கிய மழைத்துளிகளுக்கு நடுவே, அந்த விசித்திர மனிதரின் நினைவோடு பேருந்து அவிசாவளையை நோக்கித் தொடர்ந்து பயணித்தது.