ஆசிரியர்கள் குழந்தைகளுக்கு கற்பிக்கவேகூடாது

குழந்தைகளும் மாணவர்களும் தண்டிக்கப்பட வேண்டும். அதன் மூலம் குழந்தைகள் சரியான பாதையில் செல்வார்கள் என்பது நம் சமூகத்தில் ஒரு கட்டுக்கதை.  எள்ளை நசுக்கித் தயாரிக்கப்படும் குழம்பு சுவையாக இருக்கும் என்பதைப் போல,  ஒரு குழந்தை நசுக்கி நல்ல குழந்தையாக வளர்க்க முயற்சிக்கின்றனர்.

தண்டிப்பது பல பலன்களைத் தருகிறது, எனவே குழந்தைகளும் மாணவர்களும் அன்புடன் வளர்க்கப்படக்கூடாது, தண்டனையுடன் வளர்க்கப்பட வேண்டும் என்று  கூறுகிறார்கள்.

சில பெற்றோர்கள் தங்கள் கைகளை உடைத்தாலும், எனக்காக தங்கள் குழந்தையை வளர்க்க வேண்டும் என்று கூறுகிறார்கள். இந்த சித்தாந்தத்தில் உள்ள நமது சமூகம், பெற்றோர்கள், ஆசிரியர்கள், குழந்தைகள் மற்றும் மாணவர்களைத் தண்டிக்க உரிமை உண்டு என்று அறிவிக்கிறது.

ஆனால், இதன் மூலம், அவர்கள் குறைந்த ஆளுமை கொண்ட குழந்தைகளை உருவாக்குகிறார்கள் என்பதைப் புரிந்து கொள்ளாதது பாவம். இன்று பெற்றோர்கள் மற்றும் ஆசிரியர்களுக்குப் பயந்து சில விஷயங்களைச் செய்யும் ஒரு குழந்தை, நாளை பரந்த சமூகத்திற்கு வரும்போது, ​​அவர் பயந்து வேலை செய்வார். அவர் தனது பணியிடத்தில் உள்ள அதிகாரிகளுக்குப் பயப்படுகிறார். 

அவர் அரசியல்வாதிகளுக்குப் பயப்படுகிறார். அவர் பயந்து வேலை செய்கிறார்.  
இந்த கூச்ச சுபாவத்தின் அடிப்படையில், நம் குழந்தைகள் படைப்பாற்றல் மிக்கவர்கள் அல்ல, பின்பற்றுபவர்கள்.

நாம் எவ்வளவு கல்வி பெற்றாலும், பெரும்பாலும் படைப்பாற்றல் மிக்கவர்கள் இல்லை. தொழில்முனைவோர் இல்லை. விஞ்ஞானிகள் இல்லை. புதிய சிந்தனையாளர்கள் இல்லை. தனது ஆளுமையை அழித்துக் கொள்ளும் ஒரு குழந்தை ஒரு நோய்வாய்ப்பட்ட நபர். ஒரு நாட்டை இந்த வழியில் வளர்க்க முடியாது.

இலங்கை மக்களிடம் அன்பு இல்லை. ஒரு ஓட்டுநர் சாலையில் தவறு செய்தால், மன்னிப்பு கேட்பதில்லை. பெருமை இருக்கிறது. மற்ற ஓட்டுநர் தான் தவறு செய்ததாக நினைக்கவில்லை.

அவர் அவரைக் குறை கூறுகிறார். வெறுப்பு இருக்கிறது. கணவர் தனது மனைவியை அழைப்பதில்லை, மனைவி தனது கணவரை அன்பான வார்த்தைகளால் அழைப்பதில்லை. சமூகத்தில் பலரிடம் அன்பு இல்லை.

குழந்தைகளுக்குக் கல்வி கற்பிப்பதில், பெற்றோர்கள் தங்கள் குழந்தைகளை அவர்களால் அடைய முடியாத இலக்கை நோக்கி வழிநடத்துகிறார்கள். அவர்களின் தனிப்பட்ட இலட்சியங்கள் தங்கள் குழந்தைகள் மூலம் நிறைவேறாதபோது, ​​ ஆணவம் போன்ற கெட்ட எண்ணங்கள் எழுகின்றன.

குழந்தைகள் கல்வி கற்காதபோது, ​​இந்த உண்மையின் அடிப்படையில் குழந்தைகள் மீது வெறுப்பும் கோபமும் எழுகின்றன. உள்ளத்தில் நல்லது இருந்தால், நல்லது வெளியே வரும். உள்ளத்தில் அழுக்கு இருந்தால், அழுக்கு வெளியே வரும். 
எனவே, நாம் செய்ய வேண்டியது இந்த உள் மோதலை மேம்படுத்துவதாகும்.

ஒரு மரத்தைப் பூக்களையும் பழங்களையும் கொடுக்க கட்டாயப்படுத்த முடியாது. இருப்பினும், மரம் தண்ணீர், மருந்து மற்றும் உரம் வழங்குவதன் மூலம் நன்கு பராமரிக்கப்பட்டால், மரம் நன்றாக வளரும். மரம் நன்றாக வளரும்போது, ​​பூக்களும் பழங்களும் வளரும்.

பெற்றோர்களும் ஆசிரியர்களும் தங்கள் குழந்தைகளுக்குப் பின்பற்ற வேண்டிய நடைமுறை இதுதான். பெற்றோர்கள் தங்கள் குழந்தைகளுக்கு 
உணவு மற்றும் பானம் வழங்குவதன் மூலம் வளர்க்க வேண்டும். 

அவர்கள் அவர்களைப் பாதுகாக்க வேண்டும். ஆசிரியர்கள் குழந்தைகளுக்குக் கற்பிக்கக்கூடாது. அவர்கள் அவர்களை வழிநடத்திக் கற்றுக்கொள்ள ஊக்குவிக்க வேண்டும். அவர்கள் அவர்களைப் பாதுகாக்க வேண்டும். இந்த வழியே சிறந்தது.