மணியாட்டி மாமாவின் விசித்திரக் கதை

ஒரு கிராமத்தில் நடந்த உண்மைச் சம்பவத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு இக்கதை எழுதப்பட்டுள்ளது.

கைபேசி என்பது கனவிலும் நினைத்துப் பார்க்க முடியாத அக்காலத்தில், தகவல் பரிமாற்றங்கள் கடிதங்கள் மூலமே நடந்தன. அவசரத் தகவல்கள் தந்தி   மூலம் அனுப்பப்பட்டன. இச்செய்திகளைக் கொண்டு வருபவர் தபால்காரர் ஆவார். அவரை மக்கள் 'பியூங் ராலஹாமி' (தபால் ஐயா) என்று அழைப்பார்கள். அவர் ஒரு மிதிவண்டியில்   வருவார். அதில் பொருத்தப்பட்டுள்ள மணியை   ஒலிப்பதன் மூலம் கடிதம் வந்திருப்பதை மக்களுக்குத் தெரியப்படுத்துவார். செய்திக்காகக் காத்திருப்பவர்களுக்கு அந்த மணிச்சத்தம் ஒரு இனிமையான சங்கீதமாக ஒலிக்கும்.

தென் மாகாணத்தில் அந்தப் பிரதேசத்தைச் சேர்ந்தவர்களே தபால்காரர்களாகப் பணியாற்றினார்கள். அவர்களுக்கு மற்றவர்களிடமிருந்து இருந்த ஒரே வித்தியாசம் அவர்கள் செய்யும் வேலை மட்டுமே. எமது கதையின் நாயகனான தபால்காரரும் அந்தக் கிராமத்தைச் சேர்ந்தவரே. ஆனால், அவர் கிராமத்தில் ஒரு பிரபல 'பூர்' (சீட்டாட்டம்) சூதாட்டக்காரராகத் திகழ்ந்தார். சீட்டாட்டம் எனும் கொடிய பழக்கத்திற்கு அடிமையானதால், அவருக்கு ஒரு முறையான வீடு கூட இருக்கவில்லை; அவர் ஒரு குடிசையிலேயே வசித்து வந்தார். அவரது மனைவி மற்றும் பிள்ளைகள் இந்த சூதாட்டப் பழக்கத்தால் சொல்லொணாத் துயரங்களை அனுபவித்தனர்.

ஒருநாள், தனது மாதச் சம்பளத்தைப் பெற்ற தபால்காரர், நேராகத் தனது மிதிவண்டியைச் சூதாட்ட விடுதிக்குத் திருப்பினார். அது அந்தப் பகுதியில் மிகவும் பிரபலமான சூதாட்ட இடமாகும்; அங்கு பொலிஸாரால் எவ்வித இடையூறும் ஏற்படாது என்ற நம்பிக்கை சூதாடுபவர்கள் மத்தியில் இருந்தது.

அன்று தனது முழுச் சம்பளத்தையும் சூதாட்டத்தில் இழந்த அவர், கடைசியாகத் தனது மிதிவண்டியையும் அடகு வைத்து விளையாடினார். இறுதியில் அந்தப் பணத்தையும் இழந்து, தனது மிதிவண்டியையும் பறிகொடுத்தார். சூதாட்டம் முடிந்ததும், வெற்றி பெற்றவர்கள் தபால்காரர் மீது பரிதாபப்பட்டு அவருக்குச் சிறிய தொகையை வழங்கினர். ஒரு மிதிவண்டி வாங்குவதற்கு அந்தப் பணம் எவ்வகையிலும் போதுமானதாக இருக்கவில்லை. எனவே, அந்தப் பணத்தில் ஒரு மிதிவண்டி மணியை மட்டும் வாங்கிக்கொண்டு அவர் வீட்டிற்குச் சென்றார்.

மறுநாள் வேலைக்குச் சென்ற அவர், தனது தபால் பையைத் தோளில் சுமந்தபடி கால்நடையாகவே கடிதங்களை விநியோகிக்கப் புறப்பட்டார். ஒவ்வொரு வீட்டின் அருகிலும் செல்லும்போதும், கையில் வைத்திருந்த மணியை அடித்துத் தபால்களை வழங்கினார். மிதிவண்டி இல்லாமல் வெறும் மணிச்சத்தம் மட்டும் கேட்பது பலருக்கும் விசித்திரமாக இருந்தது. சிலர் இது குறித்து அவரிடம் விசாரித்தனர். அவர்களுக்குக் காதுகளைப் பொத்திக்கொள்ளும் அளவிற்குத் தடித்த பதில்களே கிடைத்தன.

“மிதிவண்டி இல்லாததால்தான் நான் நடந்து போகிறேன். உனக்கு அது அவ்வளவு கஷ்டமாக இருந்தால், இந்த மணியைப் பொருத்துவதற்கு எனக்கு ஒரு மிதிவண்டி வாங்கிக் கொடுப்பாயா?” என்று அவர் காட்டமாகப் பதிலளித்தார்.