உலகவங்கியின் ஆளுகைக்குள் இலங்கை

தெ. ஞாலசீர்த்தி மீநிலங்கோ

ஆட்சிக்கு வந்த புதிய ஐக்கிய தேசியக் கட்சியின் அரசாங்கத்தின் கொள்கைகளை ஐ.எம்.எஃப். மற்றும் உலக வங்கியின் கட்டளைகள் எந்த அளவிற்குத் தீர்மானித்தது என்பது 1977 நவம்பரில் சமர்ப்பிக்கப்பட்ட முதலாவது வரவுசெலவுத் திட்டத்திலேயே தெளிவாகத் தெரிந்தது. கட்சியின் தேர்தல் வாக்குறுதியை நிறைவேற்றுவதற்காக, ஐ.தே.க 8 பவுண்டு தானிய  மானிய வாக்குறுதி அறிமுகப்படுத்தப்படுத்தியது. ஆனால் இரண்டு மாதங்களுக்குப் பிறகு அம்மானியத் திட்டம் கைவிடப்பட்டது. மானிய விலையில் வழங்கப்பட்டு வந்த அரிசி, மா, சீனி உட்பட்ட அனைத்துப் பொருட்களுக்கான மானியங்களை இந்த வரவுசெலவுத் திட்டம் நீக்கியது. ஆண்டுக்கு ரூ.3,600க்குக் கீழே வருமானம் ஈட்டுபவர்களுக்கு ஒரு பவுண்டு இலவச அரிசி மற்றும் மூன்று பவுண்டு அரிசியை ஒரு ரூபாய்க்கு கொள்வனவு செய்வதற்கான மானியம் மட்டும் ஏஞ்சின. மாவுக்கான மானியம் நீக்கப்பட்டு, முந்தைய விலையான ஒரு பவுண்டுக்கு 80 காசுகள் என்ற விலையில் விற்பனை செய்யப்பட்டது. சீனிக்கும் இதுவே நடந்தது. இந்த வழியில் முழு மக்களுக்கும் இதுவரை உத்தரவாதமாகக் கிடைத்து வந்த இந்த இரண்டு பொருட்களும் கிடைக்காமல் போனது.

கடந்த காலத்தில், மானிய விலை நுகர்வோர் பொருட்களைக் குறைக்க மூன்று முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டு, அவை தோல்வியடைந்த போதிலும், புதிய நிதியமைச்சர் இப்போது சாதாரண மக்களை பலிபீடத்திற்கு அழைத்துச் செல்வதில் வெற்றி பெற்றார். அனைத்தும் 'அபிவிருத்தி” மற்றும் 'பொருளாதார வளர்ச்சி” என்ற பெயரில் நியாயப்படுத்தப்பட்டன. தனது வரவுசெலவுத்திட்ட உரையில், நிதியமைச்சர் இதை வெளிப்படையாகக் கூறினார்:

"1943 ஆம் ஆண்டு இந்த நாட்டில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட நமது விரிவான உணவு மானியம் மற்றும் விநியோகத் திட்டத்தை பகுத்தறிவுப்படுத்தத் தொடங்க நான் முன்மொழிகிறேன். மக்களின் அடிப்படைத் தேவைகள் பூர்த்தி செய்யப்படுவதை உறுதி செய்யும் அதே வேளையில் கடந்த மூன்றரை தசாப்தங்களாக அவற்றின் தொடர்ச்சி நமது உள்நாட்டு வளத் திரட்டல் முயற்சி, வளர்ச்சி மற்றும் பொருளாதார வளர்ச்சிக்கு கணிசமான செலவை ஏற்படுத்தியுள்ளது." 

அவரது முன்னுரிமைகளின்படி, மோட்டார் வாகனங்களுக்கு பெட்ரோல் வழங்க வேண்டிய அவசியத்துடன் (அதற்கு அவர் ரூ.400 மில்லியன் மானியத்தை வழங்கினார்) அல்லது வசதியான நில உரிமையாளர்கள் மற்றும் அரசு நிர்வகிக்கும் எஸ்டேட்களுக்கு உரங்களை வழங்க வேண்டிய அவசியத்துடன் ஒப்பிடும்போது (இதற்காக அவர் மேலும் ரூ.600 மில்லியன் மானியத்தை வழங்கினார்) அத்தியாவசிய உணவை மக்கள் அணுகுவது முக்கியமற்றது.

முதலாளித்துவ வர்க்கமும் சில முதலாளித்துவ பொருளாதார விமர்சகர்களும் நுகர்வோர் உணவு மானியங்கள் மற்றும் பிற வருமான மறுபகிர்வு நடவடிக்கைகளை எதிர்க்கின்றனர். அவர்களின் பார்வையில், இவை பொருளாதார வளர்ச்சியைத் தடுக்கின்றன. அவர்களைப் பொறுத்தவரை, பொருளாதார வளர்ச்சி என்பது தனியார் துறை தொழில்கள் மற்றும் இறக்குமதி செய்யப்பட்ட பொருட்களில் தனியார் வர்த்தகம் ஆகியவற்றைக் கொண்டுள்ளது. மலிவான இறக்குமதி உணவு காரணமாக, தனியார் தொழில்கள் மற்றும் வர்த்தகத்திற்கான மூலப்பொருட்கள் மற்றும் பொருட்களின் இறக்குமதிக்கு அரசாங்கம் போதுமான அந்நியச் செலாவணியை வெளியிடும் நிலையில் இல்லை என்பதை அவர்கள் காண்கிறார்கள். அவர்கள் பொருளாதார சக்திகளின் "சுதந்திரமான விளையாட்டை" ஆதரிக்கிறார்கள் மற்றும் "சுதந்திரமான" பொருளாதாரம் உருவாக்கும் அநீதிகளைக் குறைப்பதில் அரசின் பங்கை வெறுக்கிறார்கள்.

வருமான மறுபகிர்வு என்பது தற்போதுள்ள செல்வத்தின் மறுபகிர்வை அப்படியே தங்கள் கைகளில் விட்டுவிடுவதற்கான எழுதப்படாத பேரம் என்பதை அவர்கள் மறந்து விடுகிறார்கள். மானிய விலையில் வழங்கப்படும் உணவு திரும்பப் பெறப்படுவதற்கு முன்பு, போதுமான உணவு உற்பத்தி செய்யப்பட்டு சாதாரண மக்களுக்கு எட்டக்கூடிய விலையில் கிடைக்க வேண்டும் என்பதை அவர்கள் பாராட்டத் தவறிவிடுகிறார்கள். இல்லையெனில் பட்டினி ஏற்படும். சமகால ஜனநாயக அரசு ஒவ்வொரு குடிமகனுக்கும் குறைந்தபட்ச வாழ்க்கைத் தரத்திற்கான உரிமையை ஏற்றுக்கொள்கிறது என்பதையும், அது இல்லாமல் சுதந்திரம் மற்றும் பிற மனித உரிமைகள் அர்த்தமற்றவை என்பதையும் அவர்கள் புரிந்து கொள்ளவில்லை. இந்தக் காரணங்களாலேயே, நவீன அரசு ஒழுங்குபடுத்தப்படாத முதலாளித்துவப் பொருளாதாரத்தின் அநீதிகளையும் ஆபத்துகளையும் தொடர்ந்து சந்திக்கிறது. இதற்கு இலங்கையும் விலக்கல்ல.

இலங்கையில் பொருளாதார வளர்ச்சி இல்லாதது உணவு மானியங்கள் மற்றும் சமூக நலனுக்கான செலவினங்களால் அல்ல, மாறாக தவறான முன்னுரிமைகள் மற்றும் கொள்கைகள் காரணமாக "தேக்கநிலை" ஏற்படுகிறது, அதாவது அரசாங்க செலவினங்களால் உருவாக்கப்பட்ட பணவீக்கத்துடன் இணைந்த தேக்கமடைந்த பொருளாதார செயல்பாடு. இதைப் பற்றி நாம் தெளிவாக இருந்திருக்க வேண்டும்.  ஆனால் இது குறித்த ஆழமான புரிதல் இலங்கையில் இருக்கவில்லை. இப்போதும் இந்தப் புரிதலின்மை முக்கிய சவாலாகும். நமது நாட்டில் அடுத்தடுத்த அரசாங்கங்கள் பொருளாதார வருமானத்தைப் பொருட்படுத்தாமல் பிரமாண்டமான திட்டங்களுக்கு நிதியளிப்பதற்காக பொதுக் கடன் வாங்குதல், புதிய பணத்தை அச்சிடுதல் மூலம் பற்றாக்குறை நிதியை நாடியுள்ளன. இதன் விளைவாக, 1978 ஆம் ஆண்டில் பொதுக் கடனுக்கான வட்டி ரூ.1,131 மில்லியனாக இருந்தது, இது மொத்த உணவு மானிய ஒதுக்கீட்டான ரூ.1,180 மில்லியனை விட அதிகமாகும் என்பது கவனிப்புக்குரியது.

நிதியமைச்சர் தனது வரவுசெலவுத் திட்டத்தில் ரூபாயின் மதிப்பைக் குறைத்து, அமெரிக்க டாலருக்கு நிகரான இலங்கை ரூபாயை, 16 ரூபாய் என நிர்ணயித்தார். இதன் பொருள் அதிகாரப்பூர்வ விகிதத்தில் கிட்டத்தட்ட 100% மதிப்பிழப்பும், FEEC விகிதத்தில் 14% மதிப்பிழப்பும் ஏற்பட்டது. FEEC விகிதம் ஒழிக்கப்பட்டது, ரூபாய்க்கு ஒற்றை மாற்று விகிதம் நிறுவப்பட்டது, மேலும் நாணயம் "ஊர்ந்து செல்லும்" பரிமாற்ற முறையின் கீழ் மிதக்க அனுமதிக்கப்பட்டது.

"திறந்த மற்றும் சுதந்திரமான பொருளாதாரத்தை" உருவாக்குதல் என்ற பெயரில், நிதியமைச்சர் உரிமங்கள் மற்றும் ஒதுக்கீடுகள் வடிவில் இருந்த அனைத்து இறக்குமதி கட்டுப்பாடுகளையும் முழுவதுமாக ஒழித்து, தனியார் துறை இறக்குமதிகளுக்கு கதவைத் திறந்தார். அவர் முழு பரிமாற்றக் கட்டுப்பாட்டு முறையையும் ஒழித்தார். சர்வதேச நாணய நிதியத்துடனான (ஐ.எம்.எவ்) ஒரு வருட காத்திருப்பு ஒப்பந்தத்தால் மட்டுமே இது சாத்தியமானது. நூல், துணி, எண்ணெய், உரங்கள், பால், மருந்துகள், டிராக்டர்கள் போன்றவற்றின் இறக்குமதிக்கான அனைத்து பொதுத்துறை ஏகபோகங்களையும் ஒழிப்பது ஒரு உடனடி விளைவாகும். இதன் பொருள், அமைச்சர் கூறியது போல், 'உள்நாட்டு மற்றும் வெளிநாட்டு வர்த்தகத்தில் தனியார் துறை பங்கேற்பு கணிசமாக அதிகரிக்கும்.” அங்கீகரிக்கப்பட்ட வியாபாரிகள் முன் பரிமாற்றக் கட்டுப்பாட்டு ஒப்புதல் இல்லாமல் அந்நியச் செலாவணியை விற்கவும் அவர் அனுமதித்தார். மேலும் வெளிநாட்டுப் பயணத்தின் மீதான அனைத்து தடைகளும் நீக்கப்பட்டன. நிறுவனங்கள் மற்றும் நிறுவனங்களின் தலைவர்கள் மற்றும் இயக்குநர்கள் வெளிநாடுகளுக்குச் செல்லும்போது ஒரு நாளைக்கு 75 அமெரிக்க டாலர்களைப் பெற உரிமை பெற்றனர். எனவே, நிதியமைச்சர் மற்றும் அவரது ஐ.தே.க அரசாங்கத்தின் புதிய முன்னுரிமைத் திட்டத்தில், மானிய விலையில் அத்தியாவசிய உணவுப் பொருட்களை வழங்குவதை விட ஆடம்பர விலையில் வெளிநாட்டுப் பயணம் மிகவும் முக்கியமானது என்பது நிரூபிக்கப்பட்டது.

1970 களின் முற்பகுதியில் இறக்குமதி வர்த்தகம் அரசின் கட்டுப்பாட்டில் வந்ததற்கு ஒரு காரணம், தனியார் வர்த்தகர்கள் மேற்கொண்ட பரவலான துஷ்பிரயோகங்களும் முறைகேடுகளுமே என்பதை நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டும். அவர்கள் அதிக விலை நிர்ணயத்தில் ஈடுபட்டதால், இந்தியா, மலேசியா மற்றும் பிற இடங்களில் வணிக முயற்சிகளைத் திறக்க,  இவர்களுடைய சில பெரிய நிறுவனங்கள் தாம் பயன்படுத்திய பெரிய அளவிலான பணத்தை வெளிநாடுகளுக்கு எடுத்துச் சென்றனர். இது 1970களுக்குப் பின்னர் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வரப்பட்டதன் மூலம் அந்நியச் செலாவணியின் இருப்புப் பேணப்பட்டது. புதிய அரசாங்கத்தின் கொள்கைகள் காரணமான அதே வகைப்பட்ட   துஷ்பிரயோகங்கள் மீண்டும் வெளிப்பட்டன. உதாரணமாக, இரண்டு இறக்குமதியாளர்கள் மூன்று மில்லியன் யார் அளவிலான செயற்கைச் சேலை துணியைக் கொண்டு வந்தனர். மார்ச் 1978 இல் இறக்குமதிகள் வந்தபோது, ஒரு மூடையில் 25% க்கும் அதிகமான அங்கீகரிக்கப்படாத பாலியஸ்டர் மற்றும் சரிகை துணி இருப்பது கண்டறியப்பட்டது. நிச்சயமாக, இந்த செயற்கை சேலை பொருட்கள் நாட்டின் பணக்கார வர்க்கத்திற்கு மட்டுமே பயன்படும். ஏனெனில் ஏழைகள் பெரும்பாலும் ஒரு யார் பருத்தி உடு துணியைக் கூட வாங்க முடியாத நிலையிலே இருந்தனர். இவையெல்லாம் அரசாங்கத்தின் பொருளாதாரக் கொள்கைகளும் அதன்வழிப்பட்ட வர்த்தகமும் சாதாரண மக்களின் நலன்களை மையப்படுத்தவில்லை என்பது தெளிவானது. 

09.01.2026